A A A

ΑΡΘΡΑ-ΑΠΟΨΕΙΣ

Τον Ιανουάριο του 1854, τη διεύθυνση της Αστυνομίας Αθηνών και Πειραιώς ανέλαβε ο Εμμανουήλ Τσούχλος. Μεταξύ άλλων, κλήθηκε να αντιμετωπίσει και το φλέγον, εκείνη την εποχή, θέμα της διατίμησης των κομίστρων στις άμαξες, οι οποίες πλέον είχαν εισέλθει στην καθημερινή ζωή της πόλης. 

25η Νοεμβρίου – Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών

Άρθρο της Καθ. Αγνής Βλαβιανού Αρβανίτη, Προέδρου και Ιδρύτριας της Διεθνούς Οργάνωσης Βιοπολιτικής

Βία κατά των γυναικών

Το Παγκόσμιο Συνέδριο της Διεθνούς Εταιρείας Βιοηθικής που έλαβε χώρα στην Ισπανία και στο οποίο συμμετείχα ως Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, ήταν αφιερωμένο στο τεράστιο ηθικό ζήτημα της βίας κατά των γυναικών. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη κοινωνικής αφύπνισης, διότι η βία κατά των γυναικών είναι ένα πρόβλημα που διαπερνά όλες τις κοινωνίες, όλες τις χώρες, όλους τους πολιτισμούς, ανεξάρτητα από έθιμα, παραδόσεις, εκπαίδευση ή βιοτικό επίπεδο. Αναγνωρίζεται πλέον ως έγκλημα με άμεσες κι έμμεσες επιπτώσεις, τόσο για τις γυναίκες θύματα, όσο και για την κοινωνία στο σύνολό της.

Του Νικόλαου Κουβή για την εφημερίδα "Τύπος Κηφισιάς".

Στις 13 Οκτωβρίου 1904, πριν απο 112 χρόνια άφησε την τελευταία του πνοή στη Στάτιτσα, ένα σλαβόφωνο χωριό 600 κατοίκων που «διετέλει υπο κομιτατζηδική οργάνωση» ο Παύλος Μελάς. Από κείμενα της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη μάθαμε για τον τρόπο θανάτου του. Όμως υπάρχουν εννέα (9) διαφορετικές εκδοχές που αφορούν τον θάνατο του ηρωικού Μακεδονομάχου. Ας τις δούμε: 

Μια δυναμική και θαρραλέα Κηφισιώτισσα έχει καταφέρει να μας εκπλήσσει με το έργο της και τη συνεισφορά της στους ανθρώπους που χρειάζονται, πραγματικά, τη βοήθειά μας, ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται στην άλλη άκρη της Γης, φτάνοντας ακόμη και σε απόσταση αναπνοής από το ISIS.

Πρόκειται για την πρόεδρο την κα Σύλβια Παϊπέτη, η οποία, ευθαρσώς, επισημαίνει ότι το έργο της δεν έχει να κάνει με οικονομικούς λόγους, καθώς «... αυτές οι ανθρωπιστικές δράσεις είναι αυτές που μας κρατούν δραστήριους, μας κρατούν ζωντανούς, διότι αυτό που κάνουμε προέρχεται από την ψυχή μας.»!

Ανάμεσα στα πολλά βάσανα που πέρασε ο ελληνικός λαός την περίοδο της Κατοχής, το πιο τρομερό ήταν η μεγάλη πείνα, από την οποία ειδικά τον πρώτο χρόνο (1941-1942) πέθαναν χιλιάδες άνθρωποι. Οι κατακτητές άρπαξαν από τη χώρα ό,τι τους ήταν χρήσιμο για τον πόλεμο που συνέχιζαν με άλλες χώρες (Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος): τρόφιμα, πρώτες ύλες από τα εργοστάσια, μεταφορικά μέσα και καύσιμα, χρήματα. Έπεσε μεγάλη φτώχεια γιατί έκλεισαν εργοστάσια και μαγαζιά και ο κόσμος έμεινε χωρίς δουλειά. Επίσης τα λεφτά έχασαν την αξία τους γιατί οι κατακτητές τύπωναν δικά τους σε μεγάλες ποσότητες και ανάγκαζαν τους Έλληνες να τα δέχονται για αληθινά. Μετά από λίγο καιρό, για να αποκτήσει κάποιος οτιδήποτε έπρεπε να το ανταλλάξει με κάτι άλλο γιατί κανείς δε δεχόταν χρήματα.